Polecane

BADANIA POPULACYJNE

Prowadzone w naszym kraju badania populacyjne 2, 4, 7, 10, 14 i 18-latków o charakterze rutynowym poznawczym umożliwiają orientacyjne ustalenie stopnia rozpowszech­nienia niektórych sposród wymienionych negatywnych zjawisk zdrowot­nych, występujących w zbiorowościach dzieci i młodzieży.U młodziezy uczęszczającej do szkół masowych zaburzenia parcjalne są poważnym źródłem niepowodzeń szkolnych oraz zaburzeń w zacho­waniu się. Uczniowie 14—15-letni stają przed faktem podejmowania jed­nej z najważniejszych decyzji — wyboru drogi dalszego kształcenia się (zawodu). Nie są om w pełni dojrzali do podjęcia tak ważnej decyzji – wyboru zawodu. Liczne badania wykazują, że powszechnym zjawiskiem jes zawyzame aspiracji młodzieży w stosunku do realnych możliwości psychofizycznych. Młodzież nie zawsze realnie ocenia swoje możliwości (zdolności 1 sprawnosci).

Polecane

PROWADZONE BADANIA

Badania prowadzone w okresie 3 lat pozwoliły w pewnym stopniu prześledzić, czy i na ile organizowana specjalna pomoc była skuteczna oraz jakie czynniki determinowały o stosowanym przez szkoły sposobie rozwiązania tego problemu.Pierwsze zagadnienie będące przedmiotem badań dotyczyło liczby dzieci z utrudnieniami w nauce i przyczyn tego zjawiska.Analiza zebranego materiału pozwala na stwierdzenie, że na ogól­ną liczbę 216 430 dzieci uczęszczających do badanych szkół do specjalnej pomocy zakwalifikowano 29 083, czyli 13,4%.Analiza przedstawionych liczb wskazuje, że we wszystkich szkołach najwyższy odsetek dzieci z, utrudnieniami w nauce występuje w kla­sach I—IV, przy czym odsetek ten w klasach I i II jest najwyższy w szko­łach wiejskich. Inaczej te odsetki kształtują się w klasach V—VII. Są one znacznie niższe w zależności od poziomu klasy (wieku uczniów), maleją, ale nie giną i występują jeszcze w klasie VIII. Nadto odsetki uczniów z trudnościami w nauce w klasach V—VIII szkół wiejskich są niższe aniżeli w pozostałych typach szkół.

Polecane

ZDROWIE I NIEPEŁNOSPRAWNOŚĆ

Zresztą samo pojęcie zdrowia i niepełnosprawności są wysoce zre- latywizowane do systemu społecznego i uczestnictwa jednostki w tym systemie. Zwykle niepełnosprawność określa się jako ograniczoną zdol­ność do wykonywania zadań Wyznaczonych przez proces socjalizacji. W związku z tym niektórzy socjologowie wyróżniają społeczną rolę cho­rego, niepełnosprawnego, wobec której kształtują się odpowiednie oczeki­wania, postawy czy przesądy (T. Parsons, 1969, s. 340). W potocznej świa­domości choroba lub niepełnosprawność wywołuje ambiwalentne uczucia. Zatem od osoby dotkniętej dolegliwością wymaga się odgrywania sprzecz­nych niekiedy ról: osoby zależnej, zwolnionej od rozmaitych obowiązków czy zadań oraz osoby aktywnej, walczącej, zaangażowanej w proces lecze­nia, terapii, zdrowienia (H. Larkowa, 1983). System społeczny przewi­duje zwykle szereg ról dla każdego członka systemu.

Polecane

TWARZ EMPIROWEJ PIĘKNOŚCI

Noszono też i inne, angielskie, swobodne, do łok­cia, łączone trzema guzikami albo renesansowe długie rękawy ma- melukowe, wiązane co parę centymetrów. Jeżeli rękawek był krótki konieczna była długa rękawiczka, mitynka bez palców. Nagość po bezwstydzie dyrektoriatu była raczej zakrywana. Tylko dla piersi robiono wyjątek.Twarz empirowej piękności była drobna, regularna, z małymi ustami i zgrabnym prostym nosem — broń Boże zadartym. Włosy chętnie czarne, dla odmiany i kontrastu z suknią, ułożone na głowie płasko, aby nic powiększać postaci i rak już wydłużonej. Modne były fryzury’ w drobne loczki, naprzód rzymskie a la Tytus, a potem przypominające uczesanie z wieku siedemnastego, z loczkami nad uchem. We włosach ładnie było umieścić laurowe liście. Za konsulatu, a potem za cesarstwa, diadem z diamentami. Na takiej główce turban wschodni przez wspomnienie Kgiptu; kask Mincrwy przez szacunek dla antyku; ułańskie czako przez sentyment dla Polski. Ślady awantur wojennych Napole­ona i tu były widoczne. Ale najlepiej wyglądała budeczka, cylinderek z rozszerzonymi krezami, przewiązany po wicjsku pod brodą. Tak by­ło u góry. U dołu sukienka dziewczyny spływała w draperii swobodnej do kostek. Noga w białej pończosze i trzewiku aksamitnym była widoczna.

Polecane

SUKIENKA W BIAŁYM KOLORZE

Oto uroda empirowa: ciało wysokie, szczupłe bez wydatnych bioder, przypominające bardziej angielską ziemiankę niż Greczynkę. Twarz klasyczna, według modelu antycznego, poważna i surowa przez szacunek dla rzeźby, na której się wzorowano. Najmodniejsza sukienka była w białym kolorze rzeźby i taka utrzymała się długo, aż do lat tysiąc osiemset dwudziestych. Bo restauracja Burbonów utrzymała biały kolor. Jeżeli więc zobaczymy na miniaturze panienkę w takiej białej, przeźroczystej koszulce, z wysokim stanem — to będzie to pamiątka empirowa. Stan sukni podwyższono aż do piersi, a raczej do ramion. Cała postać ładnej pani wydłużyła się jak kolumna albo topola, też przecież empirowa.

Polecane

KOBIETA ZE SZTUKI MOILERA

W siedemnastym wieku z początku jak to zwylke  bywa, nic w iclc się mieniło. Mieszczanki holenderskie przechowywały długo hiszpańskie klasztorne krezy . Patrcjuszka u Rembrandia, a nawel biedncjsze panie beda nosić daiei surowe czarne stroje, wvk\vmrne rurkowane kołnierzyki i czapeczki onial zakonne. Ale prawodawstwo mody przejęta teraz od I lis/pani i brane ja, ,idm\Iu żvcia pierwszej połowy stulecia zadecydowała trzydziesotetnia wojna. Potem blask rzucac będzie na wszystko i na wszystkich Ludwik XIV, panujący ku /nudzeniu I;rancji i siebie przez lat sie demdziesiąi. W polinee: król-Słońce, w teatrze Molier. W tym stuleciu wytworzyła się nowa elegancja, kiora w przeciwień­stwie do renesansowe go podziału stroju hiszpańskiego na trzv czyści, dolna, stanik i głowę, odcięta przesadnie przez krezę, odznaczała się jednością. (.baraktci \ m vc/na dla baroku płynność torm, zatarcie zary­sów

Polecane

MODNE CIĘŻKIE SUKIENKI

  1. W renesansie na przykład Niemka wyglądała inaczej niż Włoszka lub Francuzka. Za Ludwików wzór dobrego tonu dawać będzie tylko paryżanka. Praktyczne i skromne Niemki, zwłaszcza w okresie reformacji, zarzucały na sukienkę spodnią suknię wierzchnią, rozciętą z boku, w rodzaju zdobnego fartuszka. Fartuszek ten miał nieraz fałdy rozłożone w dól jak wachlarz i zaprasowane. Pliski takie, bardzo charakterystyczne dla tej mody, spotykamy w niemieckich portretach z tego czasu na Wawelu. ‚I’en sam motyw znajdujemy zresztą i w renesansowej zbroi. Modne sukienki tego czasu były bardzo ciężkie. Renesansowe damy mało się ruszał. Noszono brokat , adamaszki, atłas}- zamiast gotyckiej wełny, lnu, jedwabiu. Jaką ciężką sukienkę musiała kobieta podnosić obiema rękami. 

Polecane

Moda na wizerunek małego białego kotka

Pojawił się taki styl, który podbił w ostatnich latach prawie cały świat. Mało tego, moda na daną tematykę zawładnęła wszystkim, co tylko może spodobać się kobietom: i to od tych najmłodszych, po te zupełnie dorosłe. O czym mowa? O niczym innym, jak o małym japońskim kotku z czerwona kokardką na uchu. Fenomen tego rysunkowego kotka jest oszałamiający. Niby wygląda to na motyw przewodni dla gadżetów, których grupą docelową są najmłodsze przedstawicielki płci pięknej, jednakże z powodzeniem sprzedają się produkty dla dorosłych opatrzone tym – nazwijmy to – logo. Nikt się nie zastanawia nad tym, skąd wziął się ten kotek i jak to się stało, że stał się niemalże ikoną początku dwudziestego pierwszego wieku. Szał, jaki ogarnął wiele państw, jest nie do pojęcia. Ubrania, torebki, portfele, kolczyki, naszyjniki, telefony komórkowe, plecaki, bielizna, sprzęty kuchenne czy nawet samochód – współcześnie trudno trafić na taką rzecz, której nie można by w Internecie zakupić z logiem tego słodkiego kotka

Polecane

Czy dieta pomaga w wyglądzie paznokci

Każda kobieta pragnie mieć zadbane paznokcie, które przecież są jej wizytówką. Nadeszły czasy, kiedy wraca moda na naturalność czyli odchodzą w przeszłość długie sztuczne paznokcie a modne robią się krótkie oraz naturalne. Dlatego powinno się tym bardziej zwrócić uwagę na zdrowie oraz wygląd paznokci. Nie jest to łatwe, ponieważ paznokcie są ciągle narażone na bardzo wiele czynników, które działają bardzo niekorzystnie oraz niszcząco na płytkę paznokcia. Są to czynniki i mechaniczne jaki chemiczne. Pierwszym czynnikiem na który trzeba zwrócić uwagę jest dieta. Jeżeli kobieta nie będzie myślała o tym co je i co potrzebne jest w jej diecie, aby zaspokoić jej potrzeby pod kątem witamin i minerałów. Jeżeli będzie brak co niektórych elementów to paznokcie mogą się rozdwajać lub pojawią się na przykład prążki, plamki czy odbarwienia. Czasami kobieta wie, że zjada wszystko co powinna i jej dieta jest zbilansowana a jednak jej paznokcie nie wyglądają tak jak trzeba. Wtedy trzeba zacząć dodatkowo przyjmować suplementy do których można zaliczyć wyciąg ze skrzypu polnego oraz witaminy z grupy B.

Polecane

Młodzi ludzie, a moda na subkultury

Życie w świecie, gdzie brak jest praktycznie jakiejkolwiek oryginalności męczy młodych ludzi. Często jedynym wyjściem z tej beznadziejnej sytuacji jest dołączenie do określonej subkultury. Zmiana stylu myślenia, ubierania się, zachowania jest najczęstszym wyróżnikiem takiej osoby. Nastolatkom warto pozwolić na to, aby szukali swojej tożsamości łącząc się w dane grupy o określonej strukturze ubioru oraz myślenia. Subkultury wnoszą do społeczeństwa pewnego rodzaju świeżość, która ostatecznie objawia się uzyskaniem jednostki racjonalnie o sobie myślącej i pewnej swoich przekonań. Jest to bardzo duża wartość. Poza tym styl przydaje się do tego, aby uzyskać prawdziwą oryginalność. Młodzi ludzie bardzo często są zafascynowani tym tematem, a dorośli w żadnym wypadku nie mogą blokować tych myśli, ponieważ rozwój jednostki polega w głównym stopniu na poszukiwaniu swojej drogi życia, a subkultury i styl przez nie kreowany jest znakomitym dodatkiem. Podsumowując, potrzeba przynależności jest praktycznie w każdym człowieku, a subkultury tworzą się właśnie pod wpływem tego czynnika. Nie jest to złe pod warunkiem, że dany styl charakteryzuje się precyzyjną, spójną strategią.

OBOWIĄZUJĄCE ZARZĄDZENIE

Od roku 1974 do 1982 ponadto obowiązywało zarządzenie Ministra Oświaty i Wychowania nakładające na kuratoria obowiązek dostarcza­nia informacji o liceach ogólnokształcących i szkołach zawodowych w wo­jewódzkich, miejskich, dzielnicowych punktach informacyjnych współ­działających z poradniami wychowawczo-zawodowymi „w organizowaniu różnych form informacji (…) w sprawach przyjmowania w indywidual­nych przypadkach dzieci z odchyleniami i zaburzeniami rozwojowymi do normalnych szkół ponadpodstawowych lub kierowania do klas (szkół) specjalnych organizowanych przy tych szkołach” (integracja funkcjonal­na lub integracja lokacyjna), ale ograniczało ono owo pierwszeństwo eksponowane w zarządzeniu z 1962 r. traktując niepełnosprawnych jako grupy uprzywilejowane z innych powodów: pochodzenia społecznego bądź zawodu rodziców.

W PIERWSZEJ KOLEJNOŚCI

W pierwszej kolejności uchwała wyszczególnia i zapewnia dzie­ciom i młodzieży uczęszczanie do powszechnie dostępnych przed­szkoli i szkół uwypuklając wzmożone pedagogiczne działania inte­gracyjne na rzecz niepełnosprawnych, którzy mają być wychowywani i kształceni.W zacytowanym fragmencie uchwały obecnie znajdują oparcie prze­pisy niższej rangi dotyczące kształcenia zawodowego niepełnosprawnych, które z pewnymi oporami wchodziły i nadal wchodzą w życie (Zięcina 1962, 1965, 1968, 1969, 1979). W Polsce już 20 lat temu przyjmowanie młodocianych z różnymi zaburzeniami organizmu do szkół zawodowych zostało usankcjonowane, zalecone i jak dotąd najpełniej określone zarządzeniem Ministra Oświaty z 26 czerwca 1962 roku w sprawie udo­stępnienia młodzieży z wadami słuchu, wzroku, narządów ruchu i inny­mi schorzeniami kształcenia w szkołach zawodowych.

INTEGRACJA MŁODZIEŻY NIEPEŁNOSPRAWNEJ

Upowszechnianie się kształcenia tych osób jako najskuteczniejszej obok samokształcenia, drogi prowadzącej je do maksy­malnego, na własną miarę rozwoju umożliwia im osiąganie owych ce­lów. Ich kształceniu służą także przepisy dotyczące integracji (funkcjo­nalnej) młodocianych niepełnosprawnych z pełnosprawnymi określające rolę instytucji w tym procesie, drugą w kolejności po roli rodziny.Po roku 1981 — Międzynarodowym Roku Inwalidów — ukazał się w naszym kraju akt prawny wysokiej rangi, uchwała Sejmu generalnie regulująca ich uczestnictwo w życiu . W drugim akapicie tej uchwały czytamy zalecenie dla administracji: „Konieczne jest m. in. zapewnienie wzmożonej pomocy pedagogicznej, dostosowanej do charakteru niespraw­ności, pozwalającej na wszechstronny rozwój osobowości, a w stosunku do niepełnosprawnych dzieci i młodzieży — zapewnienie uczęszczania do powszechnie dostępnych przedszkoli i szkół, zachowując dla dzieci, dla których jest to niezbędne z uwagi na ich upośledzenie, realizowanie obowiązku szkolnego w specjalnych placówkach oświatowo-wychowaw­czych”.

CHĘĆ POPRAWIENIA SYTUACJI

Chcąc poprawić sytuację młodzieży w szkołach masowych i lepiej przygotować ją do wyboru szkoły ponadpodstawowej i zawodu, należa­łoby zwiększyć zainteresowanie nauczycieli i wychowawców sprawami zdrowotnymi młodzieży. Fakt ten pozwoliłby dość wcześnie ukierunko­wać jej zyczenia i zainteresowania zawodowe.Należałoby rozważyć możliwość zintegrowania organizacyjnego funkcjonalnego (strukturalnego) w obrębie ogniw różnych pionów re­sortowych zajmujących się orientacją zawodową, zatrudnieniem, rekwalikacją na szczeblu gminy, rejonu, województwa — włącznie z instytucjami centralnymi. Zadanie to wymagałoby nowego ujęcia modelo­wego z kompleksowym potraktowaniem procesu orientacji i poradni­ctwa zawodowego (od strony organizacyjnej, psychologicznej, pedagogicz­nej, lekarskiej i ekonomicznej).

INTEGRACJA WYMAGA WSPÓŁPRACY

Integracji wymaga współpraca, współdziałanie poradni wychowawczo- -zawodowych i poradni medycyny szkolnej — szczególnie w zakresie diagnostyki, selekcji różnicującej, orzecznictwa oraz poradnictwa i do­radztwa w procesie rewalidacji dzieci i młodzieży niepełnosprawnej.Wzmocnienia organizacyjno-kadrowego i bazowego (finansowego) wy­maga pośrednictwo psychologiczno-pedagogiczne, szczególnie w zakresie dokształcania nauczycieli-wychowawców klas, nauczycieli koordynatorów poradnictwa i orientacji zawodowej. Praca orientacyjna musi być podbudowana środkami technicznymi (filmami, przeźroczami) oraz publikacjami (przewodnikami), folderami, charakterystykami zawodów itp.Szkoły podstawowe, zwłaszcza w środowisku wiejskim, powinny ścisłej współpracować z poradniami wychowawczo-zawodowymi i szkol­ną służbą zdrowia w zakresie przygotowania młodzieży niepełnosprawnej do wyboru właściwego kierunku kształcenia zawodowego.

Z ANALIZY MATERIAŁU

Z analizy materiału badawczego wynika, że problematyka orientacji zawodowej dla młodzieży niepełnosprawnej jest bardzo złożona. W toku badań ujawniono całe zespoły ogniw — czynników we wzajemnym po­wiązaniu i o różnym znaczeniu dla procesu orientacji zawodowej. Zatem istnieje konieczność dalszych pogłębionych badań tej problematyki, a na tym tle korygowanie praktyki społecznej i opracowywanie nowych kon­cepcji dla praktyki (selekcji różnicującej, wymiany informacji, zmian strukturalnych w poradnictwie) i ciągłości opieki psychologiczno-pedago­gicznej i lekarskiej nad uczniem niepełnosprawnym. Należałoby w pełni zająć się wdrożeniem zarządzenia ministra oświa­ty i wychowania, dotyczącego funkcjonowania w szkołach systemu orien­tacji i poradnictwa zawodowego. Należy przewidzieć na ten cel odpo­wiednie środki finansowe.

PORADNICTWO ZAWODOWE

Aby odpowiedzieć na podstawowe pytania — problemy zawarte w pierwszym podrozdziale, trzeba na tle rozważań teoretycznych i badań własnych wskazać na wszelkie możliwe płaszczyzny i powiązania porad­nictwa zawodowego z systemem oświatowo-wychowawczym.Poradnictwo zawodowe jest składnikiem wielowarstwowym w syste­mie oświaty, połączonym z różnymi instytucjami i osobami na zasadzie współdziałania. Rolę koordynacyjną wszelkich działań diagnostyczno-selekcyjnych i doradczych może pełnić w stosunku do uczniów niepełnosprawnych poradnia wychowawczo-zawodowa.Rolę koordynacyjną wszelkich działań poradniczych winna pełnić poradnia wychowawczo-zawodowa. Praca jej w tym zakresie winna po­legać na organizowaniu spotkań przedstawicieli różnych instytucji i usta­lania zakresu działań w procesie przygotowania młodzieży do wyboru zawodu. Inne formy działań koordy­nujących działania wielu instytucji to konkursy zawodoznawcze, prak­tyki przedzawodowe, prowadzone w warsztatach szkolnych lub zakła­dach pracy, a także giełdy zawodowe, wycieczki, spotkania itp. Proces poradnictwa zawodowego jest złożonym systemem działań, niejednokrot­nie długofalowym, w którym partycypuje wiele instytucji i specjalistów.