Polecane

ZASADA SWOBODY

Postawiono zasadę swobody, zbadano możliwość ciała bez gorsetu i dla późniejszego rozwoju było to ważniejsze niż jego powroty. Zwłaszcza że w pomoc gorsetowi przyszły materiały elastyczne. Złączona w tym, przynajmniej miejscowo, jest kwestia piersi. Dekolt istniał w kostiumie europejskim dawno, od gotyku. Przez cały ten czas uznawano urodę piersi. Co ważniejsze, w każdej nowej modzie pokazy­wano, a raczej podawano je inaczej, tak charakterystycznie, że historyk sztuki, po ich kształcie, może określić datę nieznanego obrazu. Ale rewolucja francuska po raz pierszy powróciła do modelu antycznego, do oddalonych piersi rzeźby o kształcie idealnej połowy kuli. I jakkolwiek piersi po empirze będą znowu zakrywane, ściskane, podnoszone lub opuszczane jak w secesji — to zasada zwyciężyła.

OBOWIĄZUJĄCE ZARZĄDZENIE

Od roku 1974 do 1982 ponadto obowiązywało zarządzenie Ministra Oświaty i Wychowania nakładające na kuratoria obowiązek dostarcza­nia informacji o liceach ogólnokształcących i szkołach zawodowych w wo­jewódzkich, miejskich, dzielnicowych punktach informacyjnych współ­działających z poradniami wychowawczo-zawodowymi „w organizowaniu różnych form informacji (…) w sprawach przyjmowania w indywidual­nych przypadkach dzieci z odchyleniami i zaburzeniami rozwojowymi do normalnych szkół ponadpodstawowych lub kierowania do klas (szkół) specjalnych organizowanych przy tych szkołach” (integracja funkcjonal­na lub integracja lokacyjna), ale ograniczało ono owo pierwszeństwo eksponowane w zarządzeniu z 1962 r. traktując niepełnosprawnych jako grupy uprzywilejowane z innych powodów: pochodzenia społecznego bądź zawodu rodziców.

W PIERWSZEJ KOLEJNOŚCI

W pierwszej kolejności uchwała wyszczególnia i zapewnia dzie­ciom i młodzieży uczęszczanie do powszechnie dostępnych przed­szkoli i szkół uwypuklając wzmożone pedagogiczne działania inte­gracyjne na rzecz niepełnosprawnych, którzy mają być wychowywani i kształceni.W zacytowanym fragmencie uchwały obecnie znajdują oparcie prze­pisy niższej rangi dotyczące kształcenia zawodowego niepełnosprawnych, które z pewnymi oporami wchodziły i nadal wchodzą w życie (Zięcina 1962, 1965, 1968, 1969, 1979). W Polsce już 20 lat temu przyjmowanie młodocianych z różnymi zaburzeniami organizmu do szkół zawodowych zostało usankcjonowane, zalecone i jak dotąd najpełniej określone zarządzeniem Ministra Oświaty z 26 czerwca 1962 roku w sprawie udo­stępnienia młodzieży z wadami słuchu, wzroku, narządów ruchu i inny­mi schorzeniami kształcenia w szkołach zawodowych.

INTEGRACJA MŁODZIEŻY NIEPEŁNOSPRAWNEJ

Upowszechnianie się kształcenia tych osób jako najskuteczniejszej obok samokształcenia, drogi prowadzącej je do maksy­malnego, na własną miarę rozwoju umożliwia im osiąganie owych ce­lów. Ich kształceniu służą także przepisy dotyczące integracji (funkcjo­nalnej) młodocianych niepełnosprawnych z pełnosprawnymi określające rolę instytucji w tym procesie, drugą w kolejności po roli rodziny.Po roku 1981 — Międzynarodowym Roku Inwalidów — ukazał się w naszym kraju akt prawny wysokiej rangi, uchwała Sejmu generalnie regulująca ich uczestnictwo w życiu . W drugim akapicie tej uchwały czytamy zalecenie dla administracji: „Konieczne jest m. in. zapewnienie wzmożonej pomocy pedagogicznej, dostosowanej do charakteru niespraw­ności, pozwalającej na wszechstronny rozwój osobowości, a w stosunku do niepełnosprawnych dzieci i młodzieży — zapewnienie uczęszczania do powszechnie dostępnych przedszkoli i szkół, zachowując dla dzieci, dla których jest to niezbędne z uwagi na ich upośledzenie, realizowanie obowiązku szkolnego w specjalnych placówkach oświatowo-wychowaw­czych”.

CHĘĆ POPRAWIENIA SYTUACJI

Chcąc poprawić sytuację młodzieży w szkołach masowych i lepiej przygotować ją do wyboru szkoły ponadpodstawowej i zawodu, należa­łoby zwiększyć zainteresowanie nauczycieli i wychowawców sprawami zdrowotnymi młodzieży. Fakt ten pozwoliłby dość wcześnie ukierunko­wać jej zyczenia i zainteresowania zawodowe.Należałoby rozważyć możliwość zintegrowania organizacyjnego funkcjonalnego (strukturalnego) w obrębie ogniw różnych pionów re­sortowych zajmujących się orientacją zawodową, zatrudnieniem, rekwalikacją na szczeblu gminy, rejonu, województwa — włącznie z instytucjami centralnymi. Zadanie to wymagałoby nowego ujęcia modelo­wego z kompleksowym potraktowaniem procesu orientacji i poradni­ctwa zawodowego (od strony organizacyjnej, psychologicznej, pedagogicz­nej, lekarskiej i ekonomicznej).

INTEGRACJA WYMAGA WSPÓŁPRACY

Integracji wymaga współpraca, współdziałanie poradni wychowawczo- -zawodowych i poradni medycyny szkolnej — szczególnie w zakresie diagnostyki, selekcji różnicującej, orzecznictwa oraz poradnictwa i do­radztwa w procesie rewalidacji dzieci i młodzieży niepełnosprawnej.Wzmocnienia organizacyjno-kadrowego i bazowego (finansowego) wy­maga pośrednictwo psychologiczno-pedagogiczne, szczególnie w zakresie dokształcania nauczycieli-wychowawców klas, nauczycieli koordynatorów poradnictwa i orientacji zawodowej. Praca orientacyjna musi być podbudowana środkami technicznymi (filmami, przeźroczami) oraz publikacjami (przewodnikami), folderami, charakterystykami zawodów itp.Szkoły podstawowe, zwłaszcza w środowisku wiejskim, powinny ścisłej współpracować z poradniami wychowawczo-zawodowymi i szkol­ną służbą zdrowia w zakresie przygotowania młodzieży niepełnosprawnej do wyboru właściwego kierunku kształcenia zawodowego.

Z ANALIZY MATERIAŁU

Z analizy materiału badawczego wynika, że problematyka orientacji zawodowej dla młodzieży niepełnosprawnej jest bardzo złożona. W toku badań ujawniono całe zespoły ogniw — czynników we wzajemnym po­wiązaniu i o różnym znaczeniu dla procesu orientacji zawodowej. Zatem istnieje konieczność dalszych pogłębionych badań tej problematyki, a na tym tle korygowanie praktyki społecznej i opracowywanie nowych kon­cepcji dla praktyki (selekcji różnicującej, wymiany informacji, zmian strukturalnych w poradnictwie) i ciągłości opieki psychologiczno-pedago­gicznej i lekarskiej nad uczniem niepełnosprawnym. Należałoby w pełni zająć się wdrożeniem zarządzenia ministra oświa­ty i wychowania, dotyczącego funkcjonowania w szkołach systemu orien­tacji i poradnictwa zawodowego. Należy przewidzieć na ten cel odpo­wiednie środki finansowe.

PORADNICTWO ZAWODOWE

Aby odpowiedzieć na podstawowe pytania — problemy zawarte w pierwszym podrozdziale, trzeba na tle rozważań teoretycznych i badań własnych wskazać na wszelkie możliwe płaszczyzny i powiązania porad­nictwa zawodowego z systemem oświatowo-wychowawczym.Poradnictwo zawodowe jest składnikiem wielowarstwowym w syste­mie oświaty, połączonym z różnymi instytucjami i osobami na zasadzie współdziałania. Rolę koordynacyjną wszelkich działań diagnostyczno-selekcyjnych i doradczych może pełnić w stosunku do uczniów niepełnosprawnych poradnia wychowawczo-zawodowa.Rolę koordynacyjną wszelkich działań poradniczych winna pełnić poradnia wychowawczo-zawodowa. Praca jej w tym zakresie winna po­legać na organizowaniu spotkań przedstawicieli różnych instytucji i usta­lania zakresu działań w procesie przygotowania młodzieży do wyboru zawodu. Inne formy działań koordy­nujących działania wielu instytucji to konkursy zawodoznawcze, prak­tyki przedzawodowe, prowadzone w warsztatach szkolnych lub zakła­dach pracy, a także giełdy zawodowe, wycieczki, spotkania itp. Proces poradnictwa zawodowego jest złożonym systemem działań, niejednokrot­nie długofalowym, w którym partycypuje wiele instytucji i specjalistów.